ΛΕΠΕΤΕ – Η υπόθεση ενώπιον του ΕΔΔΑ

Σε ένα κρίσιμο στάδιο για τη δικαστική της εξέλιξη βρίσκεται η υπόθεση του ΛΕΠΕΤΕ, καθώς ήδη οκτώ ομαδικές προσφυγές έχουν κατατεθεί ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αναμένουν εκδίκαση.

Η υπόθεση αφορά τη νομική φύση της επικουρικής παροχής που καταβαλλόταν στους συνταξιούχους και πρώην εργαζόμενους της Εθνικής Τράπεζας, δικαιούχους του προγράμματος επικούρησης (ΛΕΠΕΤΕ), και έχει προκαλέσει έντονη νομική αντιπαράθεση ως προς το αν πρόκειται για κοινωνικοασφαλιστική παροχή ή για μετεργασιακή αμοιβή.

Με σειρά αποφάσεών του, ο Άρειος Πάγος απέρριψε τις αιτήσεις αναίρεσης που είχαν ασκηθεί, δεχόμενος ότι η επικουρική παροχή που καταβαλλόταν στους ως άνω συνταξιούχους δεν συνιστά μετεργασιακή μισθολογική παροχή, αμοιβή και συμφωνηθέν αντάλλαγμα της παρασχεθείσης εργασίας, αλλά παροχή επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης που οφείλεται από τον μη έχοντα νομική προσωπικότητα λογαριασμό της εργοδότριας με τον τίτλο ΛΕΠΕΤΕ και όχι από την ίδια.

Σύμφωνα με την κρίση του, η εν λόγω παροχή δεν εμπίπτει στην έννοια της «αμοιβής» και, ως εκ τούτου, δεν υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων ενωσιακού δικαίου για την εργασία, την αμοιβή και την περιουσία. Περαιτέρω, ο Άρειος Πάγος, στις αποφάσεις που εξέδωσε, απέρριψε το αίτημα υποβολής προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ, χωρίς ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.

Εντούτοις, όπως έχουμε υποστηρίξει και τεκμηριώσει σε όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, η θέση μας παραμένει σταθερή: η παροχή που κατέβαλλε η ΕΤΕ μέσω του μηχανισμού του προγράμματος επικούρησης (ΛΕΠΕΤΕ) συνιστά μετ’ εργασιακής φύσεως αμοιβή και, ως εκ τούτου, απορρέει από συμβατική υποχρέωση της εργοδότριας τράπεζας να την καταβάλλει. Η υποχρέωση αυτή δεν εξαρτάται ούτε από την οικονομική κατάσταση του λογαριασμού της τράπεζας ούτε από τον τυχόν χαρακτηρισμό της παροχής ως κοινωνικοασφαλιστικής.

Σημειωτέον ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει διαμορφώσει διαχρονικά πλούσια νομολογία ως προς το υπό κρίση ζήτημα του προσδιορισμού των εργοδοτικών παροχών που εμπίπτουν στην έννοια της «αμοιβής» και δη της «μετεργασιακής αμοιβής», οι οποίες οφείλονται από τον εργοδότη και τυγχάνουν προστασίας από το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Κατά συνέπεια, η μη αναγνώρισή της εν λόγω παροχής ως αμοιβής συνεπάγεται αποστέρηση περιουσιακού δικαιώματος, κατά παράβαση του άρθρου 17 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και του άρθρου 157 ΣΛΕΕ.

Η έκβαση της υπόθεσης ενώπιον του ΕΔΔΑ αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς θα κρίνει ένα ζήτημα με σημαντικές νομικές και περιουσιακές προεκτάσεις, με προσδοκία για δίκαιη και αντικειμενική κρίση επί των τιθέμενων ζητημάτων.

Ευαγγελία Φιλιππάτου
Δικηγόρος Δ.Σ.Α.
ΠΜΣ Οικονομικά και Δίκαιο στις Ενεργειακές Αγορές

Το παρόν δεν αποτελεί νομική συμβουλή.
Για περαιτέρω πληροφορίες αναφορικά με τα νομικά ζητήματα που αναφέρονται ανωτέρω, μπορείτε να απευθυνθείτε στο δικηγορικό γραφείο KYROS LAW OFFICES
(Oμήρου 50, Αθήνα – Τηλ. Επικοινωνίας: 2103633104 – email: [email protected]) και να συμβουλευτείτε τους εξειδικευμένους δικηγόρους.